BINUHUSAN AKO NG YELO NG DATI KONG BIYENAN SA HARAP NG PAMILYA NIYA AT SINABING “AT LEAST NAKALIGO KA NA” — PERO NAMUTLA SILA NANG MAG-TEXT AKO NG “INITIATE PROTOCOL 7” AT LUMABAS ANG TUNAY KONG PAGKATAO
Ako si Elise. Walang nakakaalam, kahit ang ex-husband kong si Jared, na ako ang silent owner ng Vanguard Group, ang multinational company na pinagtatrabahuhan nilang lahat.
Ang alam lang nila: Isa akong “poor girl” na nabuntis ni Jared, hiniwalayan, at ngayon ay “naghihirap.”
Imbitado ako sa Annual Family Dinner ng mga Montenegro. Hindi bilang bisita, kundi para pagtawanan. Pumunta ako dahil gusto kong makita ang huling yabang nila.
Naka-upo ako sa dulo ng mahabang mesa. Ang pamilya Montenegro—si Jared, ang kanyang mga magulang, at mga kapatid—ay nakasuot ng designer clothes. Lahat sila ay may matataas na posisyon sa Vanguard Group.
“So, Elise,” panimula ng ex-mother-in-law kong si Doña Remedios. “Balita ko, wala ka pa ring trabaho? Paano mo bubuhayin ang apo ko? Aasa ka na naman ba sa alimony ni Jared?”
“Oo nga,” dagdag ni Jared habang tumatawa. “Mabuti pa, ipa-ampon mo na lang ‘yang bata. Hindi bagay sa image namin ang magkaroon ng dukhang kamag-anak.”
Tahimik lang akong kumakain. Sanay na ako sa insulto nila.
Tumayo si Doña Remedios. Kumuha siya ng isang silver bucket na puno ng yelo at tubig mula sa champagne stand.
Naglakad siya sa likuran ko.
Biglang… SPLASH!
Binuhos niya ang nagyeyelong tubig at yelo sa ulo ko. Basang-basa ang damit ko. Nanginginig ako sa lamig habang tumutulo ang tubig sa aking buntis na tiyan.
Nagtawanan ang buong pamilya.
“Ay! Sorry!” sarkastikong sabi ni Doña Remedios habang tinatakpan ang bibig niya kunwari. “Nadulas ako! Pero okay lang ‘yan, Elise. At least, nakaligo ka na. Amoy pawis ka kasi eh. Wala ka bang pambayad ng tubig?”
“Good job, Ma!” halakhak ni Jared. “Mukha siyang basang sisiw!”
Pinunasan ko ang tubig sa mukha ko. Hindi ako umiyak. Hindi ako sumigaw.
Dahan-dahan kong kinuha ang cellphone ko mula sa bag. Mabuti na lang at waterproof ito.
Tinitigan ko sila isa-isa.
“Tapos na kayo?” mahinang tanong ko.
Nag-type ako ng isang mensahe sa aking Chief of Security at Board of Directors:
“INITIATE PROTOCOL 7.”
SEND.
“Anong tinetext mo?” pang-aasar ni Jared. “Nagpapa-tulong ka sa DSWD?”
Tumahimik ako at tumingin sa relo ko.
Minute 1: Biglang tumunog ang cellphone ni Jared. Sunod ang kay Doña Remedios. Sunod ang sa tatay niya. Sabay-sabay na nag-ring ang mga telepono sa hapag-kainan.
Minute 3: Sinagot ni Jared ang tawag. “Hello? HR Department? Bakit ka tumatawag ng ganitong oras?… ANO?!”
Namutla si Jared. “Anong Account Deactivated? Anong Access Denied?”
Sumigaw din ang tatay niya. “Bakit naka-freeze ang bank accounts ng kumpanya?! Sino ang nag-utos nito?!”
Minute 5: Namamatay ang mga ilaw sa mansyon. Ang Smart Home System nila, na konektado sa kumpanya, ay nag-shutdown.
“Anong nangyayari?!” sigaw ni Doña Remedios. “Bakit ang dilim?!”
Minute 8: Bumukas ang pinto ng mansyon. Pumasok ang sampung lalaking naka-itim na suit. Sa likod nila, pumasok ang Global CEO ng Vanguard Group na si Mr. Henderson.
Tumakbo si Jared kay Mr. Henderson. “Sir! Thank God you’re here! May hacking na nangyayari! Lahat kami tanggal daw sa trabaho!”
Hindi pinansin ni Mr. Henderson si Jared. Nilampasan niya ito.
Naglakad si Mr. Henderson papunta sa dulo ng mesa… papunta sa akin.
Ako na basang-basa, nanginginig, at buntis.
Yumuko si Mr. Henderson nang malalim sa harap ko. Inabutan niya ako ng tuyong tuwalya.
“Good evening, Madame Chairman,” bati ni Mr. Henderson. “Protocol 7 is complete. The termination letters for the Montenegro family have been sent. Their company assets are seized. And their access to this company-owned mansion is revoked.”
Nanigas si Doña Remedios. Nalaglag ang panga ni Jared.
“M-Madame Chairman?” bulong ni Jared. “Si… Si Elise?”
Tumayo ako at ibinalabal ang tuwalya sa balikat ko. Humarap ako sa kanila.
“Nagulat kayo?” tanong ko. “Ang Vanguard Group ay pamana sa akin ng lolo ko bago siya namatay. Pinatago ko lang ang identity ko dahil gusto kong malaman kung sino ang tunay na nagmamahal sa akin. At nalaman ko… na wala pala.”
“Elise… H-Honey…” lumapit si Jared, nanginginig. “Hindi ko alam… Asawa mo pa rin ako…”
“Ex-husband,” pagtatama ko. “At dahil Protocol 7 ang pinagana ko, ibig sabihin, Total Blacklist. Wala nang kumpanya sa buong mundo ang tatanggap sa inyong lahat.”
Tumingin ako kay Doña Remedios na ngayon ay nakaluhod na sa sahig, umiiyak.
“Elise… parang awa mo na…” hagulgol ng matanda. “Huwag mo kaming paalisin… wala kaming pupuntahan…”
Ngumiti ako nang malamig.
“Sabi niyo kanina, amoy pawis ako?”
Lumapit ako sa kanya at ibinuhos ang natitirang yelo sa ice bucket sa paanan niya.
“Ngayon, pareho na tayong basa. Ang kaibahan lang, ako ang may-ari ng bahay na ito. At kayo… bisita na lang na overstaying.”
Naglakad ako palabas habang hila-hila sila ng security guards palabas ng gate. Rinig ko ang pagmamakaawa nila, pero hindi ako lumingon.
Ang lamig ng tubig kanina ay napalitan ng init ng tagumpay.
